Patriotyczny Raport #29. Droga donikąd
Przed meczem z Dallas Cowboys New England Patriots nie grali wcale wybitnie, ale dali nieco nadziei na to, że sezon się rozkręci i w luźniejszych częściach terminarza będzie całkiem nieźle. Spotkanie z Cowboys te nadzieje jednak odebrało, ponieważ perfekcyjnie zadziałało prawo Murphy’ego – w zasadzie wszystko, co mogło, poszło całkowicie nie tak. Niestety, również pod względem przyszłości.
*****
Jeśli chcielibyście dołączyć do #TeamNFLPolska i nas wesprzeć na serwisie Patronite, szczegóły znajdziecie na https://patronite.pl/nflpolska.com
lub klikając przycisk -> 
Z góry bardzo serdecznie dziękujemy! Dzięki temu wsparciu możemy funkcjonować i się rozwijać.
*****
Wspominałem tydzień temu, że widzę szansę na niespodziankę i kto wie, może i taka była, ale Patriots postanowili tego nie sprawdzać. Zagrali tak beznadziejnie, że Cowboys mogli nawet nie wyjść na boisko, a i tak by pewnie wygrali. Drużyna po prostu się rozpadła w absolutnie każdym aspekcie gry. Cowboys to dobra ekipa, która zagrała dobry mecz, ale nie zmienia to faktu, że po drugiej stronie wszystko poszło nie tak – to najgorszy mecz Patriots od porażki z Chicago Bears w ubiegłym sezonie. Pozytywna informacja jest taka, że ci Pats z meczu w Dallas to nie jest coś, czego powinniśmy spodziewać się co tydzień – pierwsze trzy tygodnie przeciwko mocnym przeciwnikom to pokazują. Niemniej ta porażka wyciągnęła na wierzch wszystkie znaki zapytania, jakie dotychczas mieli Patriots. I dorzuciła kolejne. Dlatego taśmę z meczu z Cowboys najlepiej spalić, bo z tego nawet za bardzo nie da się wyciągać wniosków. Niemniej patrząc do przodu trzeba mieć ten mecz na uwadze. Dlatego w tym tygodniu nie o samym meczu, a więcej o drodze donikąd, na jakiej zdają się być aktualnie Patriots.
Niepewna przyszłość:
- Jej głównym punktem jest oczywiście Mac Jones. Ten sezon miał być przełomowy i zdecydować, czy pozostanie QB1 Patriots na dłużej, szczególnie że zaraz trzeba będzie podjąć decyzję o ewentualnym piątym roku kontraktu. Zaczęło się nieźle – mimo niezależnych od niego problemów zaliczył jeden z lepszych okresów w karierze na start tego sezonu, po czym z Cowboys… zagrał jeden z najgorszych meczów w karierze, o ile nie najgorszy. Linia zdecydowanie nie pomogła (presja w co drugim snapie – dosłownie, wskaźnik 50 procent), ale on sam był całkowicie przerażony i podejmował tak złe decyzje, że można się było tylko łapać za głowę. A jak podejmował dobre, to nie trafiał. Do ostatecznej oceny daleka droga, ale na ten moment nie jest to ktoś, kto powinien być uznawany za franchise QB na lata. Obawiam się tylko, że pozbycie się Maca nie będzie oznaczało niczego ekscytującego dla fanów Patriots. Znając Belichicka nie będzie to nowy rozgrywający z draftu lub konkretne nazwisko z rynku, a ktoś pokroju Jimmy’ego Garoppolo czy Jacoby’ego Brissetta;
- Przyszłość to także sztab. Ciekaw jestem sytuacji Belichicka, jeśli sezon będzie ostatecznie wyglądał tak, jak do tej pory, jednak zmartwieniem jest tu także ofensywny koordynator, Bill O’Brien. Przesadą jest porównywanie go do Matta Patricii, co już niektórzy robią (tamten miał łatwiejszy terminarz i mocniejszy roster w ataku), bo widać, że atak Pats jest może nie jakiś super kreatywny, ale przynajmniej jakiś – to już znacznie więcej niż rok temu. Niemniej można mieć do O’Briena sporo zastrzeżeń. Przede wszystkim jest za mało konsekwentny i mało kreatywnie używa ataku biegowego, co zresztą zarzucano mu już w Alabamie. Myślałem, że będąc pod Belichickiem nie będzie się dało popsuć gry biegowej, ale na razie tak to wygląda. Swoje robią problemy w linii – to z kolei kamyczek do ogródka kolejnego nowego trenera, Adriana Klemma, ale miejmy nadzieję, że w miarę upływu czasu zdrowie pozwoli utrzymać jakąś stałą piątkę, która wejdzie przynajmniej na solidny poziom. Niemniej gra biegowa Patriots jest zbyt przewidywalna (cały czas te same schematy), a podaniowa, ze względu na nie najlepszy roster, jest nieregularna. Skrzydłowi nie potrafią się urwać 1 na 1 i wystarczy choćby przyzwoite secondary, żeby ich zamknąć. Linia nie trzyma wystarczająco długo, a Mac z Cowboys po raz pierwszy załamał się pod tymi problemami całkowicie. Długa droga do tego, żeby ten atak poskładać do kupy, a na ten moment wydaje się, że i roster, i sztab jest co najwyżej przeciętny (co w przypadku sztabu i tak jest progresem);
- Po raz kolejny wnoszę o przemyślenie sprawy Mike’a Onwenu na prawym tackle’u, choć pewnie Patriots sprawdzą tam najpierw powracającego Rileya Reiffa – co co najwyżej może poprawić sytuację z beznadziejnej na po prostu słabą. Nadal uważam, że piątka Trent Brown-Cole Strange-David Andrews-Atonio Mafi-Mike Onwenu będzie lepsza od Brown-Strange-Andrews-Onwenu-ktokolwiek z pozostałych. Przynajmniej Mac nie będzie musiał co akcję widzieć zawodnika przy twarzy ze swojej prawej strony;
- Najgorsze w tym wszystkim i tak są jednak kontuzje, a w szczególności ta Christiana Gonzaleza. W końcu Patriots wybrali w drafcie ogromny talent, który od pierwszego dnia wyglądał jak jeden z najlepszych zawodników w drużynie. I to właśnie on łapie poważną kontuzję, która wyklucza go z gry na cały sezon. Co gorsza, jest ryzyko, że to wszystko spowolni jego rozwój. Na boisku wyglądał jak przyszły all-pro, a teraz nie wiadomo, jak to będzie wyglądało, szczególnie że przy kontuzji barku w tak młodym wieku ryzyko powtórki będzie zawsze, nawet jeśli w teorii będzie gotowy na sto procent. Kontuzjowany jest też Matthew Judon, który ponoć może wrócić w grudniu – pytanie, czy będzie wtedy do czego wracać;
- To sprawia, że obrona, która miała ciągnąć drużynę do zwycięstw, traci dwóch być może najlepszych zawodników. Szczególnie w przypadku Gonzaleza jest to bolesne – Patriots na ten moment mają kontuzjowanych czterech najlepszych cornerbacków, a pozostała głębia, o ile przyzwoita do rotacji, do bycia podstawowymi zawodnikami się nie nadaje. Stąd wymiana po JC Jacksona, który wraca do drużyny. Jeśli był jakikolwiek pozytyw dla Patriots w tym tygodniu, to ten. Nie uważam, żeby JC wrócił do formy z pierwszego pobytu tutaj, bo grał ostatnio raczej słabo, a w dodatku miał poważną kontuzję, ale powracając do systemu, który go stworzył, powinien być lepszy od składu, który z przymusu grał z Cowboys;
- O zastąpienie Judona martwię się mniej – pass rush Patriots bez niego będzie oczywiście słabszy, ale nie on jeden potrafi tam gonić rozgrywającego, a poza tym to powinno oznaczać więcej gry dla Keiona White’a, którego chciałbym zobaczyć w większym wymiarze czasowym. W dodatku Judon jest już po trzydziestce, więc czas najwyższy przygotowywać się do jego ewentualnego odejścia lub spadku poziomu;
- Generalnie to jest ten moment, w którym chciałbym zobaczyć więcej gry młodych – White, Marte Mapu, a w ataku Demario Douglas czy młodzi liniowi, jeśli są dziury tak czy siak. Może to w kontekście przyszłości rozwiązać parę problemów i zbudować kilka ciekawych nazwisk;
- Planu na mecz z Saints przewidywał nie będę, bo jeśli jest potencjał na powtórkę starcia z Cowboys, to nie ma to większego sensu, dopóki nie poskładają się do kupy. Niemniej atak Saints ma ostatnio spore problemy, a obrona jest bardzo dobra, ale nie nie do przejścia. Więc o ile to Saints będą faworytem, o tyle Patriots mają szansę wygrać. Kolejne dwa mecze (z Saints i Raiders) mogą pokazać, dokąd zmierza ten sezon. Dwa zwycięstwa to wciąż walka o play-offy, ponieważ terminarz nie jest już aż tak przerażający, jak przed sezonem – po meczu z Raiders zostanie 11 meczów, z czego tylko 4 (Bills x2, Dolphins, Chiefs) wydają się mocno jednostronne. Dwie porażki to początek walki o wysoki pick w drafcie, bo będziemy mieli bilans 1-5 i mecze z Bills i Dolphins na horyzoncie. Moim zdaniem będzie ta najmniej korzystna opcja – jedno zwycięstwo, jedna porażka i sezon który zmierza do kolejnego smutnego bilansu 7-10 czy 8-9 – ani walki o play-offy, ani wyboru w drafcie;
Autor: Jakub Kazula
*****
Na koniec przypominamy, że mamy swoją, dedykowaną grupę na facebooku. Zapraszamy do dołączenia.
Categories
