NFL Draft – O co chodzi? Dlaczego jest istotną częścią budowania zespołu?

Ucieleśnienie amerykańskiego snu, którego mitologia jest jedną z podstaw kultury Stanów Zjednoczonych. Trzy noce, standardowe siedem szans, czterdzieści jeden minut. Tyle potrzeba, żeby odmienić losy swojego zespołu i zamienić dobre wybory w mistrzowskie pierścienie. Zapraszamy na krótkie przedstawienie mechanizmu NFL Draft, machiny tworzącej nowe futbolowe potęgi w przeciągu kilku minut. Tekst przygotował Stanisław Zielonka.

Jeśli chcielibyście dołączyć do #TeamNFLPolska i nas wesprzeć na serwisie Patronite, szczegóły znajdziecie na https://patronite.pl/nflpolska.com

Z góry bardzo serdecznie dziękujemy! Dzięki temu wsparciu możemy funkcjonować i się rozwijać.

***

Draft to emocjonujące wydarzenie działające na wyobraźnie fanów każdego amerykańskiego sportu. Daje poczucie sprawiedliwości maluczkim, którzy po sezonie biedowania, mają szansę szybko podnieść poziom swojego zespołu i promyk nadziei fanom tych drużyn, którzy, wiedząc, że nie liczą się już w walce o najwyższe laury, mogą przeżywać emocje do ostatniej sekundy (patrz Houston Texans vs. Indianapolis Colts 08.01.2023). To właśnie potrzeba złamania hegemonii pierwszych wielkich zespołów późnych lat 20. i wczesnych lat 30. czyli Chicago Bears, Washington Redskins, Green Bay Packers i New York Giants, legła u podstaw pierwszego, dziewięciorundowego draftu.

RENDEZ-VOUS W MIEŚCIE BRATERSKIEJ MIŁOŚCI

Patrząc na pięć ostatnich Super Bowl, trudno nie zauważyć nadreprezentacji zespołu z Kansas City. Prowadzeni przez Patricka Mahomesa Chiefs zameldowali się w ostatnim meczu sezonu trzykrotnie, a dwa razy wznosili upragnione trofeum po zakończeniu spotkania. Widząc reakcję fanów innych zespołów, można już mówić o pewnym zmęczeniu, potrzebie zobaczenia czegoś nowego. Nie ma w tym nic dziwnego. Systemy lig amerykańskich są ustawione w taki sposób, żeby zapobiec stagnacji i nie generować monopolu. Jeśli więc czujecie się zmęczeni zwycięstwami Chiefs, tak jak wcześniej Patriots, Golden State Warriors czy San Antonio Spurs, to nie jest to nic zaskakującego.

Tym bardziej zrozumiała jest frustracja, której w 1935 roku nie krył ówczesny właściciel Philadelphia Eagles, Bert Bell. Sprzedaż biletów była niesatysfakcjonująca, większość utalentowanych zawodników trafiała do najbardziej utytułowanych organizacji, które zapewniały sławę i dobrą wypłatę, a finałowe spotkania składały się z różnych kombinacji czterech zespołów (po lewej zwycięzcy):

1927 – Giants vs. Packers

1928 – Providence Steam Roller vs. Frankford Yellow Jackets

1929 – Packers vs. Giants

1930 – Packers vs. Giants

1931 – Packers vs. Portsmouth Spartans

1932 – Bears vs. Packers

1933 – Bears vs. Giants

1934 – Giants vs. Bears

Ile można, prawda?

Żeby przełamać ten frapujący trend i zapobiec dalszemu pogłębianiu się różnic pomiędzy zespołami wybitnymi i słabymi, Bell zaproponował nowy system pozyskiwania zawodników. Miejsce nieograniczonego rynku transferowego, zastąpiło coroczne spotkanie przedstawicieli wszystkich zespołów, podczas którego wybierali oni graczy, którym chcieli zaoferować kontrakty. Prawa do negocjacji z wybranym zawodnikiem można było wymieniać, a więc jeśli Eagles wybrali RB “Kowalskiego”, Bears LB “Iksińskiego”, Philadelphia nie mogła się dogadać z nowym biegającym, ale potrzebowała też LB, to mogła wymienić Kowalskiego na Iksińskiego.

Warto zaznaczyć, że jeśli zawodnicy nie doszli do porozumienia z zespołem, który wybrał ich w drafcie, to trafiali na listę rezerwową i nie mogli uczestniczyć w rozgrywkach danego sezonu.

No i tak to się zaczęło. Pierwszy draft odbył się w 1936 roku w Philadelphi. Kolejność wybierania zależała od tego, jak zespoły poradziły sobie w poprzednim sezonie. Pierwszy głos przysługiwał najgorszej drużynie, a zwycięzca musiał wybierać jako ostatni. Oczywiście, w 1936 roku nie można było mówić o przekazie telewizyjnym czy precyzyjnym procesie skautingu. Właściciele zespołów dokonywali wyborów na podstawie wycinków prasowych i ewentualnych “zeznań” naocznych świadków. Ostatecznie Orły zdecydowały się na Jaya Berwangera, który nie rozegrał w ich barwach ani jednego spotkania. Żądania finansowe Berwangera były nie do zaakceptowania, więc władze Philly zdecydowały się odstąpić go Bears, w zamian za T Arta Russa. Niestety, nawet przepastne kieszenie Chicaco Bears, nie mogły zadowolić Berwangera.

Numer jeden pierwszego draftu w historii amerykańskich sportów, nigdy nie wszedł na boisko. Niemrawy początek wydarzenia, które dziś rozpala wyobraźnie milionów kibiców na całym świecie. 

KONKURENCJA DŹWIGNIĄ POSTĘPU

Pierwsze oznaki działania nowego systemu pojawiły się w 1947 roku, kiedy Chicago Cardinals, organizacja uznawana do tego momentu za jedną z najsłabszych ekip w lidze, zwyciężyła w finałowym meczu Philadelphia Eagles. Plan Bella się powiódł, w finale rozgrywek znalazły się dwa zespoły, które jeszcze dziesięć lat wcześniej były na skraju bankructwa.

Postęp trwał. Jeszcze przed zwycięstwem Cardinals zaczęto zatrudniać skautów. Właściciele chcieli mieć pewność, że wypisując coraz wyższe czeki, płacą za jakościowych zawodników, a nie za lekko zakrapiane obserwacje lokalnych dziennikarzy. W kolejnych latach zespoły NFL musiały walczyć o względy zawodników z drużynami konkurencyjnych lig jak AFL. Co z tego, że Eagles będą mogli jako jedyny zespół z NFL podjąć negocjację ze swoim wymarzonym QB, jeśli będą mogli być przelicytowani przez Oakland Raiders. Co więcej, bat na nieposłusznych zawodników w postaci “listy rezerwowej” znacząco stracił na sile. Skoro ten QB zamierza grać w AFL w barwach Oakland Raiders, to nie będzie się przejmował rocznym zakazem występów w NFL.
Rozterki właścicieli nie trwały długo. Po tym jak właściciele drużyn NFL doszli do wniosku, że nowy konkurent nie tylko nie zniknie z mapy, ale również może zagrozić ich pozycji destabilizując rynek praw telewizyjnych i podbierając utalentowanych zawodników, padła decyzja o podjęciu rozmów pokojowych. Pod względem biznesowym był to ruch nieprzeciętny, ponieważ AFL zdążyła już rok wcześniej podpisać porozumienie z NBC, na mocy którego liga miała otrzymać 36 milionów dolarów. Pieniądze te jeszcze bardziej napompowałyby inflację wypłat topowych zawodników, której pierwsze objawy pojawiły się w 1965 roku kiedy New York Jets zaoferowali młodziutkiemu QB Joe Namathowi rekordowe 427 000 dolarów za trzy sezony gry. Rok później fuzja NFL i AFL została ogłoszona, a już w 1970 roku dwie ligi połączyły się w jedną, do dziś działającą pod szyldem NFL.
Te działania położyły kres problemom i wprowadziły jeden wspólny draft, który odbywał się w Nowym Jorku aż do 2014 roku. 

NFL JEST KRÓLEM

Przez wiele lat grupa ESPN miała wyłączność na transmisję ceremonii selekcji. Na początku lat dwutysięcznych NFL powołała do życia NFL Network. Platforma stała się domem licznych programów związanych z ligą, w których skład wchodzi transmisja draftu.

Kilka lat temu, kiedy NFL rozszerzyła ramówkę i w porozumieniu z telewizją FOX przesunęła kilka spotkań z niedzieli na czwartkowy wieczór, FOX włączyło się w transmitowanie draftu. Był to jednorazowy eksperyment, część kampanii marketingowej. ESPN, ABC i NFL Network to trzy stacje, które mają w swojej ofercie relację z draftu, która jest co roku wzbogacana o gościnne występy celebrytów i piosenkarzy. Niemalejące zainteresowanie i opłacalność transmisji offsezonowego wydarzenia, kiedy do rozpoczęcia sezonu pozostaje nadal kilka miesięcy, to świadectwo potęgi NFL i wiary w spełnienie amerykańskiego snu.

CÓŻ TAM, PANIE, DZISIAJ W DRAFCIE?

Obecnie draft składa się z siedmiu rund rozłożonych na trzy dni. Pierwszego dnia zespoły wybierają po jednym zawodniku, drugiego dnia odbywa się dwie kolejne rundy, a trzeciego pozostałe cztery. Czas na podjęcie decyzji jest ograniczony i różni się zależnie od rundy. Podczas pierwszej rundy zespoły mają 10 minut na dokonanie wyboru, podczas drugiej 7 minut, przez następne cztery rundy po 5 minut, kończąc czterominutową rundą siódmą.

Niezmiennie, najsłabszemu zespołowi poprzedniego sezonu przysługuje pierwszy wybór, a ostatnia selekcja trafia do zdobywcy trofeum.

Przez lata rozszerzono system handlu pozycjami w drafcie. W 1936 Eagles mogli wymienić Berwangera dopiero po tym, kiedy wybrali go z puli zawodników. Dziś, Bears przehandlowali swoje miejsce w drafcie na miesiąc przed samym draftem.

Ponadto, po 2014 roku, miejsce odbywania się ceremonii jest wybierane na zasadach przetargu. Oprócz oczywistych korzyści finansowych wynikających z tego ruchu, NFL liczyła także na to, że większe budynki o zróżnicowanym wyglądzie zapobiegną wypaleniu się istniejącej formuły i wygenerują jeszcze większe zainteresowanie. Wiadomo już, że tegoroczny draft odbędzie się w Union Station w Kansas City, a przyszłoroczny w Detroit.

Poza swoimi siedmioma standardowymi wyborami, zespoły mogą liczyć na dodatkowe szanse, które mają zrekompensować im wartość utraconych wolnych agentów. Liga, na podstawie algorytmu, który bierze pod uwagę wysokość wypłaty, liczbę rozegranych minut i nagrody indywidualne, decyduje czy dany zespół stracił bardziej utalentowanych zawodników niż udało mu się pozyskać. Dla przykładu, przed sezonem 2021/2022 Kenny Golladay opuścił Detroit Lions i podpisał lukratywny kontrakt z Giants, który opiewał na ponad siedemdziesiąt milionów. Lions nie pozyskali w jego miejsce nikogo porównywalnego pod względem zarobków. Golladay rozegrał w zespole z Nowego Jorku czternaście spotkań. Po przeliczeniu jego wysokiej wypłaty i czasu gry algorytm zdecydował, że Lions należy się wybór w trzeciej rundzie draftu. Był to wybór #97, a więc tuż po zakończeniu trzeciej kolejki selekcji.

Na koniec: pieniądze. Wybranie zawodnika w pierwszej rundzie draftu zapewnia wybierającemu możliwość przedłużenia kontraktu o rok, tak zwana “fifth-year option”. Zespoły mogą z niej skorzystać po zakończeniu trzeciego sezonu rozegranego przez zawodnika, ale przed trzecim dniem maja tego roku. Dla przykładu, Jordan Love, którego Packers wybrali w pierwszej rundzie draftu trzy lata temu, ma w swoim kontrakcie możliwość przedłożenie umowy o rok. Packers muszą zdecydować czy chcą, żeby Love pozostał w ich zespole do trzeciego maja. Wysokość wypłaty podczas  piątego roku zależy od tego ile czasu zawodnik spędził na boisku oraz jego ewentualnego udziału w Pro Bowl.

Podobne kryteria są stosowane przy obliczaniu czwartorocznej wypłaty dla zawodników wybranych w późniejszych rundach. Ale to już bardzo dużo matematyki i temat na zupełnie inną historię.

Ważne pojęcia:

MR IRRELEVANT – określenie wymyślone przez Paula Salata w 1976 roku. Odnosi się do gracza wybranego jako ostatniego w drafcie. Obecnie ten przydomek nadal przysługuje QB 49ers Brockowi Purdy’emu.

PICK 199 – numer, z którym wybrany został Tom Brady. Jeśli będziecie śledzić trzeci dzień draftu, to na pewno usłyszycie, że ten numer ma w sobie coś magicznego. No i, że każdy z tych zawodników może się stać supergwiazdą.

DRAFT 1964 – rekordowa liczba jedenastu zawodników wybranych w tym drafcie znalazło się w Hall of Fame. Jest to jeszcze bardziej imponujące, kiedy weźmiemy pod uwagę, że w tamtym roku wybrano raptem 280 zawodników. Dla porównania, w draftach, w których do Hall of Fame trafiło ośmiu lub dziewięciu zawodników, ta liczba była nie mniejsza niż 360.

DRAFT 1943, 1984 i 1992 – żaden z zawodników wybranych w tych latach nie trafił do Hall of Fame. Nie biorę pod uwagę draftów z lat dwutysięcznych, bo ci zawodnicy nie mogli jeszcze próbować dostać się do sali w Canton, Ohio.

DRAFT 1983 – przez wielu uważany za najlepszy w historii. Elway, Dickerson, Kelly, Marino… Plejada gwiazd i wiele występów w Super Bowl. To najkrótsza charakterystyka i uzasadnienie wysokiej pozycji na listach tego draftu.

Źródła: pro-football-reference.com, drafthistory.com, “Sport and the American Dream”’ Stephen A. Riess, “Affirming the American Dream via the Sports/Film Star” Sean Crosson, espn.com, nbcsports, cbssports

Autor: Stanisław Zielonka

*

Mamy też swoją, dedykowaną grupę na facebooku. Zapraszamy do dołączenia. 

https://www.facebook.com/groups/464888500937826/

*

Na koniec przypominamy o naszym podcascie, w składzie Jakub Kazula, Maciej Zając i Hubert Gawroński.