Skip to content
Posted by Redakcja NFLPOLSKA AKTUALNOŚCI

Uniwersytet Futbolu: Preseason All-American

Już dzisiaj na dobre rusza NCAA, oficjalnie rozkręcając kolejny draftowy chaos. W lidze akademickiej są jednak tysiące zawodników, a wielu z nich zasługuje na uwagę nie mniej niż Travis Hunter, James Pearce czy Will Campbell. Z okazji pierwszego tygodnia rozgrywek Uniwersytet Futbolu zaprasza was na nasze własne zestawienie All-American – 22 wartych uwagi zawodników, mniej oczywistych, dla wielu nieznanych, a których nazwiska będą budzić wielkie emocje w najbliższych miesiącach.

W naszych mediach podcastowych jest też nasz najnowszy podcast – zapraszamy do nadrobienia.

Jeśli chcielibyście dołączyć do #TeamNFLPolska i nas wesprzeć na serwisie Patronite, szczegóły znajdziecie na https://patronite.pl/nflpolska.com

lub klikając przycisk ->

Wspieraj Autora na Patronite

Z góry bardzo serdecznie dziękujemy! Dzięki temu wsparciu możemy funkcjonować i się rozwijać.

***

QB – Jordan McCloud, Texas State, #3

RS Senior

6’0, 200

Akademicki obieżyświat, dla którego San Marcos jest już czwartym przystankiem w siódmym roku w karierze akademickiej. McCloud zaczął poprzedni sezon jako rezerwowy, by perfekcyjnie wykorzystać benching Alozny Barnetta i zostać starterem tydzień później. Skończyło się na wygraniu tytułu zawodnika roku konferencji Sun Belt, po 35 TD górą i 3,657 jardach, dorzucając jeszcze 8 TD dołem.

Fizycznością nie zachwyca, ale nadrabia ponadprzeciętną mobilnością oraz czytaniem gry. Siedem lat doświadzcenia procentuje, a sezonie dla Dukes McCloud wykręcił rekordy w każdej kategorii. Styl gry momentami potrafi przypominać Tylera Huntleya, z nieco większą pasywnością w bieganiu, ale większą agresją w atakowaniu górą. Przenosząc się do Bobcats przenosi się do najlepszej ofensywy Sun Belt, która tylko może podkręcić jego cyferki i zapewnić mu bilet do późniejszych rund draftu.

RB – Harrison Waylee, Wyoming, #4

RS Senior

5’9, 205

Uniwersum futbolu akademickiego jest przepełnione talentem na pozycji biegacza, w większości jeszcze nie nadgryzionym przez ilość czasu na boisku. Na papierze, Waylee ciężko wyróżnić pośród rywali na tej pozycji, zwłaszcza w podstawowych statystykach – 50 miejsce w kraju w jardach, 36 w jardach na bieg, brak imponującej produkcji jako receiver, a samo Wyoming niespecjalnie budzi wielkie emocje dla większości fanów.  Na boisku jednak Waylee oraz TE John Michael Gyllenborg to dwie ukryte perełki, których kariery niekoniecznie muszą zakończyć się w NCAA.

Od trzech sezonów Waylee prezentuje regularny rozwój, a w barwach Cowboys zaprezentował zdecydowanie najlepszą formę, która zasługuje na uważne obserwowanie przez skautów. Dziesięć biegów powyżej 25 jardów, wymuszenie 47 spudłowanych tackli, niemal 95 jardów na mecz. Choć nie imponuje profilem fizycznym, nie stroni od fizycznej gry i kontaktu. Lecz jego wizytówką zdecydowanie jest czytanie gry i ścieżek na boisku oraz przyspieszenie. Waylee bardzo szybko rozpędza się do maximum i choć nie pobije rekordów na combine, na boisku potrafił rozpędzić się do prawie 22 mil. Cały profil motoryczny Waylee działa na jego korzyść, wraz z bardzo dobrą zwinnością i pracą nóg na ograniczonej przestrzeni. Problematyczne z pewnością będzie 537 biegów na karku jeszcze przed tym sezonem, ale schematyczna wszechstronność powinna choć częściowo to złagodzić. Z powodu urazu kolana Waylee straci jednak przynajmniej kilka tygodni sezonu, lecz kiedy wróci, warto zwrócić uwagę.

WR – Jalen Royals, Utah State, #1

Senior

6’0, 205

Prawdopodobnie najlepszy skrzydłowy o którym nie masz pojęcia, chociaż wziął się znikąd. Jako senior w liceum złapał 26 piłek na 455 jardów, co zaprowadziło go do junior college – Georgia Military College. Po siedmiu chwytach na 92 jardy i dwa przyłożenia, Royals przeniósł się do Logan, gdzie w pierwszym sezonie nie zlapał nawet piłki. Tym bardziej jego forma w sezonie 2023 zaszokowała, gdy Royals nagle stał się jednym z najlepszych skrzydłowych w kraju, łapiąc 71 piłek na 1080 jardów i aż piętnaście przyłożeń, z czego siedem miało miejsce po zagraniach powyżej 50 jardów. W zaledwie rok, chłopak który kwestionował sens gry w futbol w JUCO stał się jednym z najciekawszych nazwisk i cichym kandydatem do wskoczenia do pierwszej rundy draftu.

Choć Royals to zdecydowany late bloomer, kilka cech w jego grze już teraz znajduje się na czele rankingów skrzydłowych. Royals jest koszmarem dla secondary na trzecim poziomie, bardzo dobrze operuje prędkością i potrafi wystrzelić z release, stackując cornera i zdobywając przewagę. Nie posiada elitarnej prędkości, co najwyżej bardzo dobrą, ale znacząco przeważa umiejętnością ustawiania się i manipulowania kryciem. Choć warunki fizyczne na to nie wskazują, jest postrachem dla cornerów w walkach 50/50 i miał najwięcej contested catches w całej NCAA – 17. Zawdzięcza to fenomenalnej koordynacji i świadomości przestrzennej, w dodatku do ustawiania się.

Wyróżnia się także mentalnością, bardzo przypominając tutaj młodego Michaela Thomasa – nie odpuszcza, chce zdominować rywala. Jego historia, w której wszystko musiał sobie wywalczyć wyraźnie przekłada się na boiskowe wydarzenia i Royals bardzo często potrafi wydobyć trochę więcej niż przeciętny zawodnik. Bardzo dobrze radzi sobie z piłką w ręce i stanowi dodatkowe zagrożenie jako ball carrier. Jego dryg do walki o siebie sprawia, iż Royals ciężko pracuje nad sobą i sam oświadcza, iż poza byciem lepszym skrzydłowym chciałby między innymi lepiej blokować i pomagać drużynie. Jest również nieco mniejszy niż jego oficjalny wzrost, przez co naturalnie będzie sugerowane, aby okazjonalnie grał jako slot receiver, gdzie do tej pory spędził ok. 10% snapów. Lecz niezależnie od miejsca na boisku, Royals to jeden z największych game changerów w całej NCAA.

WR – Nick Nash, San Jose State, #3

RS Senior

6’3, 195

Były rozgrywający, który może trochę namieszać w Mountain West. To dopiero drugi sezon pełnego grania jako WR dla Nasha, który pokazał się z obiecującej strony w ostatnim sezonie Bretta Brennana w San Jose. 48 chwytów, 728 jardów i 8 przyłożeń sprawiło, iż na Nasha niektórzy zaczęli spoglądać z dużym zainteresowaniem. Przede wszystkim wyróżnia go dobry profil fizyczno-atletyczny – dobre warunki, długie ręce oraz kroki. Nash potrafi osiągnąć imponującą prędkość i poważnie rozciągać defensywy rywali. Oferuje bardzo duży catch radius, co przejawia się zwłaszcza w redzone. Jeśli dobrze się zastawi, bardzo ciężko wybić mu piłkę z rąk. Pod kątem NFL zapowiada się raczej jako wertykalny field strecher, ale postępy jakie pokazuje na pozycji pozwalają wierzyć w duży sufit do odblokowania.

UPDATE: Nash rozpoczął sezon z 10 chwytami na 170 jardów i dwa przyłożenia + przyłożenie z górą.

WR – Monaray Baldwin, Baylor, #4

Senior

5’9, 172

Baldwin posiada jedną kartę przetargową, która zawsze zaoferuje bilety do NFL – szybkość. Są zawodnicy, którzy są szybcy, są zawodnicy którzy są bardzo szybcy, ale jest również i Monaray Baldwin, który jest sprinterem, z rekordem życiowym na 100 metrów wynoszącym 10.41. Mało jaki zawodnik jest tak fizycznie obdarowany jak Baldwin, który pomimo swojej mniejszej statury jest również bardzo dobrze zbudowany. Od dwóch lat Baldwin stara się także stać lepszym skrzydłowym, który nie opiera się tylko na swojej szybkości i czasami potrafi błysnąć separacją. Od dwóch lat każdy chwyt Baldwina oznacza 16 jardów, z czego średnio 8.1 jest po chwycie. Sam zawodnik również urósł do rangi jednego z liderów Bears. Z pewnością jego szybkość załatwi mu miejsce w NFL, a sam zawodnik będzie mógł zagrozić rekordowi na 40yd, lecz ambicje Baldwina sięgają wyżej – to właśnie w tym roku musi w końcu wskoczyć na półkę wyżej jako receiver.

TE – Harold Fannin Jr., Bowling State, #0

Junior

6’4, 230

Gdyby zadać pytanie, gdzie gra najlepszy TE w całej NCAA, ile głosów padło by na Bowling Green? To, co Fannin prezentuje w barwach Falcons, w barwach topowego programu wyrzucałoby go do czołówki draftu już teraz. Fannin to po prostu fenomenalny talent, który już jako drugoroczniak musiał sobie radzić z podwojeniami i potrojeniami. Pomimo tego, zakończył sezon z 44 chwytami na 623 jardy i 6 przyłożeń, kończąc jako lider Bowling Green w dwóch ostatnich kategoriach. A do tego był jednym z najlepiej blokujących TE w kraju, wyraźnie pomagając swoim RB w uzyskaniu średnio sześciu jardów na bieg, często blokując na drugim i trzecim poziomie. Jako pass blocker potrafił utrzymać jeden na jednego Marshawna Kneelanda, który trafił do NFL w drugiej rundzie draftu!

Fannin to były linebacker, który ma naturalnie wyczucie jak atakować strefy. Posiada ponadprzeciętny atletyzm z ogromną płynnością ruchów. Jest świetnym route runnerem i mało który LB/SAF jest w stanie go w ogóle utrzymać. Świetnie manipuluje obrońcami i potrafi ich ograć subtelnymi ruchami. Zanotował 2.62 jarda na pobiegnięta ścieżkę, wynik na poziomie topowych WR. Jako pass catcher nie upuścił nawet jednej piłki w poprzednim sezonie. Z piłką w ręce stanowi dodatkowe zagrożenie. Jest on pełnym pakietem na pozycji tight enda i potencjalną przyszłą gwiazdą ligi, zwłaszcza, iż wciąż może wyraźnie przybrać na masie mięśniowej.

UPDATE: Fannin złapał 6 piłek na 67 jardów w pierwszym spotkaniu sezonu.

OT – Aireontae Ersery, Minnesota, #69

RS Senior

6’6, 330

Najbardziej znany oraz najlepiej notowany zawodnik na tej liście, niemniej wciąż wart uwagi ze względu na wstępne bogactwo klasy liniowych. ESPN nazwał Ersery’ego 59 najlepszym zawodnikiem NCAA na nadchodzący sezon. To potężny liniowy z absurdalnym atletyzmem jak jego posturę oraz siłę. Jest najlepiej ocenianym blokującym biegi który wrócił do NCAA, a w wyprzedzali go tylko Taliese Fuaga i Joe Alt. W 2023 oddał dwa sacki i 15 presji, i to właśnie gra górą będzie głównym wyznacznikiem jak wysoko Ersery może zostać wybrany. Mowa jednak o OL, dla którego gra tylko spowalnia, a on sam jest górą nie do przesunięcia i archetypem fizycznym, na którego widok ślinią się trenerzy OL.

OG –  AJ Gillie, Louisiana, #53

RS Senior

6’2, 328

Louisiana w ostatnich latach stała się małą fabryką liniowych, którzy znajdują swoje miejsce w NFL. Przede wszystkim tyczyło się to głównie tackli, lecz Gillie ma predyspozycje, aby zostać kolejnym wyborem w drafcie od Cajuns. Gillie to przede wszystkim taran w grze biegowej, efektywnie używający niskiego środka ciężkości i gracji w poruszaniu się. To będzie jego czwarty sezon jako starter i z każdym rokiem rozwijał się jako pass protector. W poprzednim sezonie Gillie był jednym z najwyżej notowanych pass protectorów w G5.  Jeśli potwierdzi formę w tym roku, do NFL może trafić jako wszechstronny guard z potencjałem do gry w dowolnym schemacie.

C – Brady Wilson, UAB, #72

RS Senior

6’2 300

Dwuletni starter i jeden z najlepszych centrów w kraju, który po raz drugi znalazł się na liście kandydatów do nagrody Rimingtona. Bardzo inteligentny center z dużym know-how, który wygrywa dzięki dobremu ustawianiu się i balansowi, pomimo co najwyżej solidnemu profilowi fizyczno-atletycznemu. Wie jak dobrze anchorować przeciwko większym OL i oddał tylko dwa sacki w 485 snapach podaniowych. Posiada warunki na zostanie starterem w NFL i jest jednym z linowych, na których warto zwrócić uwagę zawczasu.

OG – Daniel King, Troy, #74

Senior

6’5, 340

Monstrualny guard, którego ścieżka kariery przetarła się z Jalenem Royalsem w Georgia Military College. Regularnie wyróżniał się w linii Troyans, która wysłała Kimaniego Vidala do NFL. Od dwóch sezonów jest jednym z najlepszych pass protectorów w Sun Belt. Bardzo ciężko go ominąć i jeśli złapie pass rushera, nie pozwala mu się wyrwać. Pozwolił na 5 sacków i 6 presji w poprzednim sezonie, lecz w 11 z 13 spotkań z jego strony nie pozwolił na kontakt na QB. Dobra dyscyplina, zaledwie trzy flagi w poprzednim sezonie.

OT – Chase Lundt, Connecticut, #75

Senior

6’8, 305

Wieża na pozycji OT, z ponadprzeciętną mobilnością i dużym sufitem do uwolnienia. Lundt przykuwa oko swoją posturą oraz tym, jak porusza się na boisku. Z łatwością potrafi przedostać się na drugi poziom. Potrafi utrzymać się przeciwko szybkim i zwinnym pass rusherom. Zaprezentował się bardzo solidnie przeciwko Jamesowi Pearcowi Jr. Zawsze aktywny na nogach. Wyraźnie brakuje mu siły w niektórych starciach. Bardzo chaotycznie pracuje rękoma i jest zagubiony przeciwko rusherom, którzy atakują go kilkoma ruchami. Wzbudzi duże zainteresowanie jako developmental OT.

DE/EDGE – Ahmed Hassanein, Boise State, #91

Senior

6’3, 271

Prosto z Kairu, Hassanein zawitał do USA dopiero w 2019 roku. Chociaż już w Egipcie był notowany jako najlepszy zawodnik crossiftu w kraju. Po dwóch latach w liceum ostatecznie załapał się na stypendium, w 2022 debiutując jako starter na trzy tygodnie. Początek sezonu nie zwiastował narodziny gwiazdy, gdy Hassanein miał 1.5 sacka po czterech kolejkach, lecz ten nagle wystrzelił przeciwko Memphis i notował po sacku w każdym meczu do końca sezonu. Ostatecznie Hassenein skończył z 12.5 sacków w sezonie, szóstym wynikiem w kraju, będąc pierwszym Bronco od czasu Curtisa Weavera z dwucyfrową ilością sacków. Do tego dorzucił imponujące 53 presje.

Sam Hassanein wciąż jest jednak dopiero projektem. Posiada świetny profil fizyczny i gra z ogromną werwą, przez co jest koszmarem do utrzymania dla liniowych. Świetnie radzi sobie przeciwko grze biegowej, gdzie wymusza specjalną uwagę na sobie od blokujących. Jego arsenał ruchów powoli rośnie, zwłaszcza tam, gdzie może wykorzystać swoją siłę. To wciąż Ashton Jeanty będzie główną gwiazdą Broncos, ale Hassanein może otrzymać o wiele więcej uwagi od skautów.

NT – Wy’Kevious Thomas, South Alabama, #99

RS Senior

6’2, 303

Jaguars posiadają jedną niekwestionowaną gwiazdę – to safety Jaden Voisin przyciąga wzrok każdego i dominuje swoich rywali. W tle Voisina jednak świetną robotę po cichu robi Thomas, nose tackle Jaguars. To człowiek od czarnej roboty – zjadania bloków i zabierania przestrzeni ofensywie. Jest mniejszy niż typowy NT, co wykorzystuje na swoją korzyść, często atakując OL poniżej ich środka ciężkości. Ma długie i silne ręce, dzięki czemu posiada efektywny anchor, jak i zrzucanie bloków. Nie posiada za dużej szybkości, ale za to może się pochwalić niezłą zwinnością. Wnosi praktycznie zerową wartość w pass rushu, ale jako rotacyjny 0/1T ma warunki, by grać w NFL.

DE/EDGE – Xavier Carlton, California, #44

RS Senior

6’6, 270

Chodzący epitom sufitu, który dla wielu trenerów defensywy jest wymarzonym archetypem Edge rushera. Carlton jest szybki, dobrze zbudowany i przede wszystkim bardzo długi, z potężnymi rękoma. Do tego gra z ogromną energią i wystrzeliwuje ze snapa. Warunki idealne, by tworzyć przyszłą gwiazdę. W 2023 Carlton grał z wyraźnie lepszą siłą i fizycznością, co przekuło się na 55 presji, choć ilość sacków znowu zatrzymała się na 4.5. Lepiej również radził sobie w kontroli bloków, z czym wcześniej miał duże problemy. 2024 będzie decydujący dla przyszłości Carltona, gdyż jednak mowa o 25 latku w dniu draftu, który wciąż nie posiada arsenału ruchów w pass rushu oraz nie oferuje zbyt wiele pod kątem zwinności oraz będę. Jego wachlarz umiejętności wciąż jednak ma fanów w NFL i jeśli poczyni kolejne wyraźne postępy, może wystrzelić w tabelach draftowych.

LB/EDGE – Maurice Westmoreland, UTEP, #0

Senior

6’2, 250

Jeden z najbardziej efektywnych pass rusherów NCAA w 2023 zdecydował się powrócić do El Paso, chociaż system defensywny zmienił się na niekoniecznie pasujący do niego. Trenerzy zdecydowali się jednak nagiąć go delikatnie dla Westmorelanda, który ma być główną gwiazdą Miners. Chociaż 7.5 sacka wygląda co najwyżej nieźle, Westmoreland notował sack, presję, bądź QB hit, średnio raz na trzy sacki. Maurice w 2023 wystrzelił, po braku sacka w 2022 i stał się po prostu jednoosobową armią, w dodatku będąc jednym z najlepszych w rzucie dyskiem. Wyróżnia go nieskończona energia i solidny arsenał ruchów, choć największe zagrożenie sieje swoim fenomenalnym skokiem w snap. UTEP może nie budzić wielkiego zainteresowania, lecz o Westmorelandzie może być głośno wiosną.

LB – Chander Martin, Memphis, #11

RS Junior

6’2, 230

W swoim pierwszym sezonie w Memphis Martin bardzo szybko został liderem defensywy Tigers, a także jej głowną gwiazdą. Sideline to sideline linebacker ze świetnym czytaniem gry, umiejętnością gry w kryciu i pass rushu jako blitzer – Martin to perfekcyjny współczesny linebacker. Jeśli powtórzy on swój sezon z 2023, nie będzie niespodzianką, jeśli będzie wymieniany pośród najlepszych LB klasy.

LB – Ruben Hyppolite II, Maryland, #4

RS Senior

6’0, 240

Jeden z najszybszych linebackerów w kraju, który według zapowiedzi ma być jeszcze lepszy w tym sezonie. W 2023 Hyppolite był jasnym punktem w obronie Terps, notując career high 66 powaleń. Hyppolite nie imponuje statystycznie, funkcjonuje bardziej jako ten pewniejszy i bezpieczniejszy linebacker, który naprawia cudze blędy. Na nadchodzący sezon gra ma dla niego spowolnić bardziej niż kiedykolwiek, więc warto zwrócić uwagę.

CB – Shavon Revel Jr., East Carolina, #28

RS Senior

6’3, 193

Nie ma zawodnika, którego draft community pokochałoby tak, jak pokochało tego lata Revela. Nie ma zawodnika, na którego tyle oczu by się skupiło w tym sezonie, może poza Travisem Hunterem. Lecz nie jest to zdziwieniem, gdy Revel jest bardzo intrygującym zawodnikiem i główną gwiazdą Pirates.

Posiada idealny profil H/W/S dla boundary cornera – jest długi, zwinny, porusza się z ogromną płynnością. Brakuje mu wyraźnych słabości w grze, pasuje do dowolnego schematu. Posiada bardzo dobrą szybkość i przyspieszenie. Zmienia kierunki biegu z ogromną łatwością i nie wytraca prędkości. Świetnie pracuje na nogach, zwłaszcza w press coverage, gdzie nadrabia przeciętną pracę rąk. Bardzo dobrze i dużą świadomością unika stackowania, a także posiada elitarne recovery. Ma bardzo dobre ball skills, był w top 10 całej NCAA w zbitych podaniach. Funkcjonuje na boisku jako dodatkowy SAF przeciwko biegom i regularnie gra w formacjach specjalnych. Sezon 2024 Revela będzie bardzo skrupulatnie obserwowany przez całe community draftu i z pewnością będzie on jednym z najgłośniejszych nazwisk sezonu.

CB – Mello Doston, Kansas, #3

RS Senior

6’1, 190

Jeden z liderów defensywy Jayhawks, odpowiedzialny za wysoki skok jakości tej formacji. Dotson w 2023 zagrał swój najlepszy sezon, będąc ocenianym jako drugi najlepszy obrońca Kansas. To wysoki i długi corner, który dobrze nawiguje strefy i ma świetny nos do piłki. Jako starter zbił już 17 podań oraz przechwycił 7 piłek, z czego 3 wrócił na przyłożenia. Dotson posiada świetną świadomość tego, gdzie jest piłka i atakuje ją w odpowiednym momencie. Jest także pewnym tacklerem, który nie popełnia wielu błędów w tym aspekcie.

CB – Ridge Texada, North Texas, #5

Senior

5’8, 179

Wielka gwiazda Mean Green oraz dla niektórych najlepszy corner w AAC. Pomimo dużych ograniczeń fizycznych, Texada nadrabia charakterem, motoryką oraz umiejętnościami w kryciu. Jest świetnym atletą, który bez trudu zmienia kierunku biegu i potrafi nadążyć za większością skrzydłowych. Texada jest nieustępliwy i z ogromną agresją atakuje piłkę. W samym 2022 miał aż 15 zbitych podań w dodatku do trzech przechwytów. W 2023 podupadł statystycznie, lecz pokazał się z lepszej strony jako cover corner, będąc jednym z niewielu jasnych punktów okropnej obrony Mean Green. W 2024 będzie mieć wiele do udowodnienia, podobnie jak cały zespół.

SAF – Gabriel Taylor, Rice, #26

RS Senior

5’10, 190

Brat legendarnego Seana Taylora, który był najlepszym rekturem w historii Rice. Same nazwisko jednak nie gra, a Taylor od kliku sezonów prezentuje regularne przebłyski dużego talentu. Gabriel to mniejszy SAF o zupełnie innym stylu gry niż brat, imponujący swoim atletyzmem. To były koszykarz, który nie ma najmniejszych problemów z motoryką, zmianami kierunków, czy czystą prędkością. Ma bardzo dobre ball skills i nos do piłki, w trzy lata jako starter zanotował siedem przechwytów oraz 20 zbitych podań. Problemem jest nierówność w grze, mimo doświadczenia Taylor często traci koncentrację. Ma również problemy w grze jeden na jednego.

SAF – Javon McIntyre, Pitt, #7

RS Junior

6’1, 195

Hybrydowy safety, który może pełnić multum ról. Dobry profil fizyzno-atletyczny, zupełnie nie stroni od kontaktu i potrafi z ogromną siłą powalić zawodnika z piłką. Jako starter w pierwszym roku zanotował 85 tackli, grając głównie jako high safety. Solidne ball skills z siedmioma zbitymi podaniami. W kolejnym sezonie będzie starterem jako high safety i wiodąca postać defensywy. W ostatnich latach Pat Narduzzi regularnie wysyłał graczy secondary do NFL i McIntyre póki co zapowiada się jako kolejny.

Autor: Dominik Kędzierawski

***

Mamy też swoją, dedykowaną grupę na Facebooku. Zapraszamy do dołączenia.
https://www.facebook.com/groups/464888500937826/

Categories

AKTUALNOŚCI, AKTUALNOŚCI NCAA, NCAA, Wpisy

Tags

, ,

Redakcja NFLPOLSKA View All

Dodaj komentarz

Odkryj więcej z NFLPolska

Zasubskrybuj już teraz, aby czytać dalej i uzyskać dostęp do pełnego archiwum.

Czytaj dalej