Futbol amerykański z NFLPolska – część druga czyli ofensywa
Option Offense
Schemat oparty na tzw. option running plays. Są to zagrywki (triple option), w których rozgrywający może przekazać piłkę do running backa (dive), zamarkować przekazanie i pobiec z nią sam (keep), albo podać ją (pitch) do drugiego running backa, biegnącego bardziej w kierunku linii bocznej boiska. Schemat ten ma kilka wariantów:
Wishbone option offense
Twórcą ofensywy był Emmory Bellard, head coach Texas A&M oraz Missisipi State University. Taktyka zakłada obecność full backa, oraz dwóch running backów na boisku. Szczyt sukcesów tego wariantu przypadał na lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku. Wciąż bywa stosowany na poziomie szkół średnich oraz słabszych rozgrywek uniwersyteckich.
Wing T offense
Wing T lub Delaware Wing T jest formacją, stworzoną przez długoletniego HC University of Delaware, Davida M. Nelsona, a dopracowaną przez jego następcę, Tubby’ego Raymonda. Schemat zakłada jednego running backa ustawionego obok FB oraz drugiego, tzw, Wing backa, pozycjonującego się po przeciwnej stronie, blisko O line (off tackle). W tym ustawieniu Wing back może iść w motion w stronę QB, ale też ustawić się jako dodatkowy blocker obok Tight enda.
Flexbone option offense
Schemat powstał w 1979 roku, a autorem był ponownie Emmory Bellard. Szczyt popularności tej taktyki przypada na lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku. Wariant ten zakłada Full backa w backfield oraz dwóch Wing backs ustawionych blisko O line (off-tackle/off-end). W tego typu ustawieniu kluczową rolę pełnią Wing backs, którzy muszą być szybcy, dobrze biegać z piłką, blokować, a także pełnić role Wide receiverów. Podstawą gry w tej formacji jest poprawna egzekucja tzw. triple option (dive, keep, pitch). Jednak sam koncept pozwala dobrze rozciągać defensywę, co daje dużo więcej, niż w przypadku oryginalnej Wishbone, możliwości i wariantów rozgrywania akcji. Jednym z trenerów, który używał triple option jako fundamentu ofensywy, ale w obrębie tzw. spread offense był Paul Johnson, Head Coach Georgia Southern, Navy i Georgia Tech.
I-option offense
I-option, inaczej Nebraska I-offense to schemat, który został stworzony przez Toma Osborna, HC University of Nebrasca-Lincoln. Z Nebraska Cornhuskers, Osborne zdobył National Championship w 1994, 1995 i 1997 roku. Schemat ten polega na kombinacji power run z I-formation, triple option plays, a także play-action passing plays.
Spread option offense
Ofensywa ta jest hybrydą opartego na grze podaniowej tradycyjnego spread offense, oraz gry biegowej i option plays z shotgun formation. Podstawą tego schematu jest rozciąganie formacji defensywnej rywala. W zakresie option plays, najczęściej stosowaną zagrywką z tej formacji jest tzw. read option (lub zone read), w której QB, czytając defensywę decyduje, czy przekazać futbolówkę running backowi, czy pobiec z nią samemu. Jako twórcę zone read z shotgun formations uznaje się Richa Rodrigueza, HC min West Virginia, Clemson, Michigan, czy University of Arizona. Zagrywki read option z shotgun formation są m.in. nieodzownym elementem schematu ofensywnego Johna Harbaugh i Grega Romana, odpowiednio HC i OC Baltimore Ravens.
Read option i triple option to podstawowe zagrywki z grupy option plays, stosowane w schematach ofensywnych tzw. Option offense, ale istnieje jeszcze jedna, która łączy ze sobą zarówno akcje biegowe, jak i podaniowe. Mowa o RPO (run-pass option).
W tego typu akcji QB czyta defensywę. Jeśli LBs ustawiają się przeciwko biegowi, QB wybiera podanie do któregoś z dostępnych skrzydłowych. Jeśli natomiast Linebackers grają konserwatywnie i pilnują podania, oddaje futbolówkę do running backa lub sam biegnie z piłką.
Run and Shoot Offense
Twórcą ofensywy był Glen ,,Tiger” Ellison, a została ona dopracowana i spopularyzowana przez Mouse’a Davisa, OC Portland State University. Pierwotny schemat zakładał jednego running backa, czterech skrzydłowych i QB grającego ,,under center”, czyli bezpośrednio za centrem. Koncept charakteryzował się korzystaniem z tzw. ,,motion”, czyli ruchu skrzydłowego wzdłuż linii wznowienia przed snapem, co miało na celu stworzenie mismatch i przewagi w konkretnych rejonach boiska, a także odkrycie, w jakim schemacie krycia aktualnie gra defensywa rywali. Typowo routy, jakie biegali zawodnicy ofensywy, były uzależnione od tego, w jakim schemacie krycia znajduje się obrona (on the fly), a także od tego, jak zachowuje się defensor, który kryje określonego atakującego. W tym schemacie QB musiał nie tylko odczytać schemat krycia, ale też ,,domyślić się” jaki route pobiegnie skrzydłowy. Koncept jest więc uważany za bardzo trudny i złożony, a przede wszystkim wymagający idealnego zrozumienia i komunikacji na linii QB-WRs.
Pierwotny, najczystszy schemat ustawienia w systemie run and shoot zakładał dwóch skrzydłowych pozycjonujących blisko linii bocznych, oraz dwóch WRs na slocie, blisko offensive tackles, był więc bardzo podobny do ustawienia Flexbone offense.
Z biegiem czasu schemat doczekał się kilku modyfikacji. June Jones, podczas kadencji, jako HC University of Hawaii, używał ustawienia z QB pozycjonującym się w shotgun (RB w offset). Schemat był na tyle skuteczny, że podstawowy rozgrywający Hawaii U w tym czasie, Colt Brennan ustanowił rekord przyłożeń w jednym sezonie NCAA (58) w 2006 roku. Dwa lata wcześniej jego poprzednik Timmy Chang ustanowił rekord NCAA w passing YDS i completions.
Były QB Hawaii U Nick Rolovich, podczas kadencji jako HC tego uniwersytetu, zaimplementował run and shoot offense w wersji pistol, co pozwoliło na wykorzystanie mobilnego QB, jako potencjalnego drugiego running backa.
Kolejną ekipą, która zaprezentowała niesamowity potencjał ofensywny tego schematu byli Houston Cougars w 1989 roku. Drużyna pod wodzą Jacka Pardee zakończyła sezon z bilansem 9-2, ale ze względu na nałożone wcześniej sankcje, nie mogła zagrać o mistrzostwo (Andre Ware, podstawowy QB Cougars ustanowił 26 rekordów NCAA i wygrał Heisman Trophy). W kolejnych dwóch kampaniach następca Ware’a, David Klingler rzucił 9,430 jardów i 91 przyłożeń (w tym mecz, w którym zaliczył 11 TDs i 716 jardów, wszystko rekordy NCAA). Ware i Klingler zostali wybrani w pierwszej rundzie draftów NFL (odpowiednio 1990 i 1992 rok), ale nie osiągnęli sukcesu w najwyższej klasie rozgrywkowej. Ich fantastyczna gra w schemacie run and shoot oraz niespełnienie pokładanych w nich oczekiwań w NFL, doprowadziły do powstania określenia ,,system QB”.
Smashmouth Offense
Schemat polegający głównie na grze biegowej. Najczęściej grany z I- formation i Wishbone formation. We współczesnym NFL spożytkowany przez SF 49ers i ich HC Kyle’a Shanahana. Wcześniej używany przez takich trenerów jak Vince Lombardi, Mike Ditka czy John Harbaugh.
Schemat został spopularyzowany przez Woody’ego Hayesa, HC Ohio State University, w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych minionego wieku. To Hayes jest uznawany za autora zdania:
„Three things can happen when you pass the ball, and two of them are bad”
Smashmouth O wykorzystuje głównie off-tackle plays i tzw Packers sweep.
Na przykładzie wariantu granego przez Vince’a Lombardi’ego i jego Green Bay Packers.
Air Coryell
System ten został stworzony przez Dona Coryella, HC San Diego Chargers, uznawanego za ojca współczesnej ,,passing game”. Przed Coryellem dominującym w NFL schematem był pro set, czyli running game offense, wykorzystujący przede wszystkim grę biegową i podania z play-action.
Od początku swojej pracy w NFL, najpierw w St. Louis Cardinals, a później w San Diego Chargers, Coryell pokazywał siłę swojego schematu. Z Cardinals zdobył dwa tytuły mistrzów dywizji z rzędu (1974-75), z Chargers trzy tytuły z rzędu (1979-82). Ekipa z San Diego prowadziła w klasyfikacjach podaniowych w siedmiu, z ośmiu sezonów, pod batutą Coryella. Schemat ofensywy zakładał w pierwszej kolejności motion, czyli ruch zawodników ofensywy wzdłuż linii wznowienia przed snapem. Innowacyjne było to, że Coryell wypuszczał w motion nie tylko skrzydłowych, ale i tight enda oraz running backs, co powodowało, że ofensywa właściwie nie miała set formations. Kolejnym założeniem było dostosowywanie routów do schematu krycia defensywy, czyli tzw. ,,on the fly” (jak w przypadku run and shoot offense). Koncept zakładał całą gamę zagrań, od short do deep routes, przez screen plays i power runs, łącznie z innowacyjnym w tamtym czasie route running dla Pro Football HoF TE, Kellena Winslowa, który biegał takie same ścieżki, jak skrzydłowi.
Schemat Corriera był przez pewien czas nazywany West Coast Offense, aż do artykułu Sports Illustrated, wydanego we wczesnych latach osiemdziesiątych, w którym błędnie nazwano tak ofensywę Billa Walsha, HC San Francisco 49ers.
Spread Offense
Za ojca konceptu uznaje się Rusty’ego Russella, trenera Fort Worth’s Masonic Home and School, szkoły dla osieroconych chłopców w Texasie (jeśli chcecie się zapoznać z historią szkoły i trenera Russella, to polecam film 12 Mighty Orphans nakręcony na podstawie książki Jima Denta: Twelve Mighty Orphans: The Inspiring True Story of the Mighty Mites Who Ruled Texas Football).
Schemat typowo ustawiał rozgrywającego w shotgun i dążył do jak największego rozciągania pola gry. W tym celu wykorzystywał trzech, czterech, a nawet pięciu skrzydłowych. Popularyzację konceptu przypisuje się Leo „Dutch” Meyerowi, legendarnemu trenerowi TCU. W 1952 roku Meyer napisał książkę zatytułowaną: Spread Formation Football (dostępna na Amazonie, sprawdziłem), w której opisywał swoją wizję schematu i podzielił się historią swojej współpracy z legendarnymi zawodnikami TCU, takimi jak Sammy Baugh i Davey O’Brien. Do dziś, jak mantrę studentom TCU, przed rywalizacją sportową jest przekazywane zdanie, którego autorem był Dutch Meyer:
„Fight ’em until hell freezes over. Then fight ’em on the ice!”
Schemat doczekał się sporej ilości modyfikacji, a do trenerów korzystających z niego należeli min Jack Neumeier, Don Coryell, Sid Gillman, a także Bill Belichick w swoich Patriots z 2007 roku.
West Coast Offense
Nazwa, z uwagi na błąd dziennikarski, odnosi się do schematu, opracowanego przez Billa Walsha, w tamtym czasie AC Cincinnati Bengals, a spopularyzowanego podczas jego kadencji jako HC San Francisco 49ers. Koncept zakładał rozciąganie pola gry, a także spożytkowanie dużej liczby short routes i akcji biegowych, które w konsekwencji otwierały drogę do dłuższych podań. Początki schematu przypadają na lata 1968-75, w których Walsh był asystentem Paula Browna w Cincinnati Bengals. W tym czasie QB ekipy z Ohio był Virgil Carter (1970-73), rozgrywający precyzyjny, ale o słabym ,,ramieniu”. Właśnie specyficznie dla niego Walsh stworzył system, oparty na rzutach na short i mid routes i wykorzystujący WRs dobrych ,,after catch”. W tym schemacie Carter był liderem ligi, jeśli chodzi o completion % w 1971 roku. Jego następca, Ken Anderson również odnosił spore sukcesy w systemie Walsha, min rzucił 447 jardów w wygranym meczu Monday Night w 1975 roku, rozgrywanym przeciwko Buffalo Bills, których największą gwiazdą był wtedy niesławny running back… O.J. Simpson.
Bill Walsh zdobył z San Fancisco 49ers trzy tytuły mistrzowskie.
Po strategiach przychodzi kolej na specyficzne formacje ofensywne, stosowane w futbolu amerykańskim. Strona – 5 (z ….) -> klik .
Categories
AKTUALNOŚCI, FELIETONY, NFL, NFL, Wpisy
